Nederbloggers
Verzamelblog van Nederlandse – en Vlaamse bloggers in het Buitenland

’s Ochtends vroeg komen we aan in Nha Trang. Het is druk langs het strand. Mensen wandelen, rennen, doen Tai Chi oefeningen en badmintonnen op op de stoep geschilderde velden. Het is 6 uur. Wanneer slapen de Vietnamezen?

Een paar dagen later lopen we ’s middags door de stad. We willen een brommer huren, we willen eten kopen, maar nu slapen ze. In een fietstaxi op de hoek van de straat. Op een paar naast elkaar geschoven stoelen in de rijstwinkel. De kapper ligt in zijn naar achteren geklapte kapperstoel met een krant over zijn gezicht.

Welterusten Vietnam.

A. Redhed ©

Het door de communisten tot goud verheven beton slaat ons in Vietnam niet om de oren. Af en toe staat ergens een groot bord met een socialistische leus. Er lopen nog wat schoolkinderen rond met een blauw sjaaltje om hun nek (waarop vriend Caspar altijd verrukt uitroept: net als ik vroeger!), maar veel meer communisme lijkt er niet te vinden. En in Vietnam is ongeveer alles altijd te koop, dus het kapitalisme lijkt gemeengoed.

Tot je in een museum komt. We zijn in Saigon, dat sinds het einde van de Amerikaanse oorlog officieel Ho Chi Minh Stad heet, en gaan naar het Stadsmuseum. Gezien mijn voorliefde voor nachtmerries durf ik het beroemde oorlogsmuseum niet te bezoeken, maar ook in dit museum ontbreekt het thema oorlog niet. Onder elke tweede foto staat het woord ‘bevrijding’. De Noord-Vietnamezen hebben de Zuid-Vietnamezen bevrijd. De foto’s kunnen niet ‘rood’ genoeg zijn en de vuisten niet krachtig genoeg geheven. De hele jeugd van mijn Oost-Duitse Caspar komt weer boven.

De Zuid-Vietnamezen waren dolgelukkig met de communisten en zijn dat nog. Leve het socialisme! Leve het bevrijdingsleger! Dat de meeste zuiderlingen het veel slechter kregen na afloop van de oorlog, wordt nergens vermeld.
Zo overleeft een land een oorlog: doen alsof het er voor iedereen beter op is geworden.

A. Redhed ©