Nederbloggers
Verzamelblog van Nederlandse – en Vlaamse bloggers in het Buitenland

Leuk om even te proberen. Achtendertig vragen beantwoorden over maatschappelijke onderwerpen, en de Nederlandstalige stemwijzer voor de Duitse politiek geeft aan hoeveel overeenstemming jouw standpunten hebben met 8 Duitse politieke partijen. Verrassing, verrassing, op nummer 1 staat bij mij de SPD. In mijn lijstje van partijen met wie ik mijn standpunten wil vergelijken heb ik ook de NPD

Voor aflevering 1, zie hier, of kijk in het lijstje met onderwerpen rechts van dit blog bij "verhaal", daar staan alle afleveringen verzameld.                                                       ----//---- Verhaal, aflevering 2 Hij dronk de koffie te gulzig, en het zwarte goedje brandde in zijn keel. Zijn handen trilden licht. Hij liet de gebeurtenissen van de vorige dag nog eens de revue

Nu de 'Elterngeld'-periode er bijna op zit, wordt het eens tijd dat ik om me heen ga kijken naar andere mogelijkheden. En dan vooral op werkgebied. Het was een heerlijk jaar thuis. Ik heb optimaal genoten van Nikolai's ontwikkeling en...

Dit jaar maak ik voor het eerst een verkiezingscampagne buiten Nederland van dichtbij mee. Ik merk er niet veel van, wellicht omdat ik thuis nog geen Duitse radio of tv heb en tevens de Duitse taal nog niet goed beheers. Maar om mij heen zie ik wel opvallende dingen. Ludiek, vindingrijk of heel gewoon. Op straat is er genoeg te zien.

Er rijdt een auto voorbij met krakende luidsprekers op het dak. Ik kan mij voorstellen dat men zich ergert aan het schelle getetter maar Die Linke vindt het blijkbaar een goed idee om zo hun standpunten bekend te maken. Ook graffiti zie je veel. Op de Schlesische Straβe in Kreuzberg tref ik een tekst van witte verf, opgespoten op de stoep voor een kapperszaak. Nu wordt er in Berlijn wel vaker op deze manier iets bekend gemaakt, maar meestal gaat het dan om evenementen. De organisatoren daarvan zouden hiervoor in Nederland een fikse boete kunnen oplopen. ‘Raus aus Afghanistan!’, zegt de witte tekst. Het is de aankondiging van een demonstratie en het logo van Die Linke staat eronder.

Ook de Piratenpartei voert opvallende campagne. Een leuk voorbeeld daarvan is het blanco bord waarop mensen wordt gevraagd belangrijke punten op te schrijven. Dat gebeurt dan ook veelvuldig en resulteert in een boel nieuwe standpunten. Sommigen serieus, veel niet.

Wellicht tekenend voor de Piratenpartei. Een man van rond de vijftig, die ik ontmoette bij een Dönerzaak, wist mij te vertellen dat hij zou stemmen op de Piratenpartei. Waarom? “Omdat die partij de Bondsdag toch niet haalt.”

Vooral kleinere partijen links in het politieke spectrum houden er ludieke, vreemde of discutabele uitingen op na. De straten van Berlijn zijn óók rond verkiezingstijd minder braaf dan in Nederland, en dat levert af en toe leuke beelden op. Zie Die Linke en de Piratenpartei. Maar je kunt je afvragen tot op welke hoogte die uitingen serieus te nemen zijn. Voor de man in de Dönerzaak maakt het niet uit, hoe ludiek ook. Hij zegt dat er toch niets veranderd. En hij lijkt niet de enige met die gedachte te zijn.

Erwin Veenstra (25) woont sinds dit voorjaar in Berlijn. Hij werkt bij een internationaal koeriersbedrijf. Dit is de laatste gastblog voor het dossier Duitsland Kiest.

Hiernaast staat een enquete over religie en poezie, hij is net afgelopen. Ik ben deze enquete gestart doordat de Engelse blogger Elberry ooit zei dat alle niet-gelovige mensen die hij kent, geen gevoel of waardering hebben voor poezie. Daar dat bij mijzelf inderdaad het geval is, vroeg ik mij af of hij gelijk had, en vandaar de enquete. De vraag was: ben je religieus en houd je van poezie, de

Ik meen in mijn schrijfsels de laatste tijd vaker een trend te herkennen om de lezer te bevallen, een irritant populair toontje schemert door de woordenbrei. Waarom maakt niemand mij daarop attent? Moet ik alles zelf doen? Ik neem mij bij deze voor daar mee op te houden en mij volkomen op mijn ideeen te richten zonder er vooraf aan te denken hoe dit bij jullie overkomt. Per slot van rekening

Je mag eigenlijk helemaal niet klagen, als je nog steeds op tijd op je werk aankomt. En eigenlijk is het thema ook helemaal niet hot meer. Maar het moet gewoon maar eens gezegd worden, dat Berlijn echt armoedig geworden is. De stad is er slecht aan toe. Iedere morgen mag ik met de metro naar mijn werk en word met honderden andere Berlijners in wagons geduwd, die eerder aan veetransporten dan aan openbaar vervoer doen denken. Ik krijg er herinneringen aan Japan van, waar kleine onderbetaalde mannetjes zonder spierballen en met een loon van 100 yen per uur mensen in de metro duwen voordat het signaal klinkt en de deuren dicht gaan. Wat dan ook weer een veilig idee is, een medereiziger van mij zat vorige week tussen station Ostkreuz en Treptower Park met zijn hand tussen de schuifdeur en kreunde dat het een lieve lust was. Op station Treptower Park stapte hij uit, waarschijnlijk een trauma rijker. Koopt morgen een scooter, of zoiets.

Vanmorgen merkte ik voor het eerst hoe mensen in de metro's langzaam agressief worden, zich met geweld door de schuifdeuren naar binnen werpen, om daar vast te stellen dat er eigenlijk geen plek meer was. "Kan er misschien iemand verder die wagon in lopen? Ik wil er ook nog in!", riep een jonge vrouw met een stramme blik op het gezicht, niet specifiek aan iemand in het bijzonder gericht. Genoeg stemmen gaven antwoord, en die antwoorden klonken niet lief. In mijn rug prikte een cover van iemand die nog per se een boek wilde lezen. Te dicht aan mijn oor de koptelefoon van een jongen. Ik kon de muziek meeneurien. Over mijn hoofd, ik ben niet de grootste, strekte iemand zijn arm uit om zich nog aan iets te kunnen vasthouden. Okselfris. Ik ben niet zo'n held als het om dagelijks ongewild ongelimiteerd lichaamscontact gaat. Laten we hopen dat de Lotto gauw een autootje voor mijn deur parkeert of dat aanbod voor een baan meer in de buurt komt. Dan ga ik weer lekker fietsen.

Vandaag leg ik op NOS Weblog Berlijn uit waarom de financiele crisis nog niet zwaar genoeg was. Het stukje is ietwat ingekort en gepolijst door de beroepsschrijvers, maar de essentie staat nog overeind.

Poe zeg, het is gelukt. En dan heb ik het niet over de fietsvakantie maar over het plaatsen van mijn foto's bij blogger.com. Bij blogger hebben ze tegenwoordig een wysiwig-editor naast de kale html-editor. In deze wysiwig-editor moet je je foto's plaatsen, anders gaat het niet. Maar als je daarna gaat proberen regels tussen de foto's te krijgen en de foto's te verschuiven, dan blijft de software

En we zijn weer terug. Al een tijdje trouwens. Maar zoals dat bij zoveel mensen wel eens gebeurt: ik zat in een tijdelijke schrijfdip. Anyway, de vakantie was prima verlopen. De vliegreis heen was wel wat zwaar. Nikolai was al...