Nog even en 2009, een herdenkingsjaar bij uitstek in Duitsland, zit erop. Een beetje ondergesneeuwd door alle aandacht voor de val van de Muur twintig jaar geleden, was de zestigste verjaardag van Duitsland zelf. In 1949 werden zowel de Bondsrepubliek Duitsland (West-Duitsland) als de DDR opgericht. Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk is dat zestigjarige land uitgegroeid tot één van de favoriete vakantiebestemmingen van Nederlanders. In 2008 was Duitsland de populairste bestemming voor een korte vakantie onder Nederlanders. In de zomer gingen maar liefst 1,25 miljoen landgenoten erheen.
Meteen na de oorlog gingen maar weinig Nederlanders naar dat verdoemde land. Een uitzondering was Hans Nesna. Hij schreef in 1946: “Waarom zou ik naar Duitschland gaan? En waarom zouden feitelijk alle niet-Duitschers ooit nog naar dit door en door verarmde land gaan?”. Nesna ging vlak na de Tweede Wereldoorlog met twee fotografen op reis door Duitsland om te kijken hoe de Duitsers leven en denken: “Wij willen weten met wie wij te doen hebben, wanneer straks de grenzen weer open gaan.” Ondanks zijn eigen twijfels, vond Nesna dat meer mensen het verdoemde land moesten bezoeken, om zo democratie te kunnen verspreiden.
Het verhaal van Nesna werd uitgegeven onder de titel ‘Zo leeft Duitschland’ bij de nu niet meer bestaande uitgeverij Scheltens & Giltay. Op het ex libris voorin het boek staat de naam van mijn overgrootvader uit Krommenie. In 1944 werd hij samen met alle jonge mannen in het dorp na een razzia op transport gesteld naar het oosten om loopgraven te delven aan de frontlijn. Ondanks deze Arbeitseinsatz, zijn slechte herinneringen aan Duitsland, kocht hij kort na de oorlog toch een boek om de Duitsers beter te leren kennen.
In de jaren na de oorlog verdween het negatieve beeld van Nederlanders over Duitsers langzamerhand. Dacht in 1947 nog meer dan de helft van de mensen negatief over hun oosterburen, in 1953 was dat nog maar 17 procent. Maar het idee dat er ook ‘goede’ Duitsers waren tijdens de oorlog, blijft omstreden; zo was er vorig jaar nog een discussie in Goirle over de oprichting van een standbeeld voor een Duitse soldaat die twee kinderen redde.
Wat voor Hans Nesna 65 jaar geleden nog ondenkbaar leek, is gebeurd: Uit een recent onderzoek van het Nationaal Comité 4 en 5 mei werd duidelijk dat de manier waarop Nederlanders over Duitsers denken niet langer wordt beïnvloed door de Tweede Wereldoorlog. Toch is volgens het comité de tijd nog niet rijp voor een gezamenlijke herdenking. Er zijn nog steeds gevoeligheden tussen beide landen, maar deze verschillen niet veel van bijvoorbeeld de pesterijtjes tussen Zweden en Noren, of onze eigen Belgenmoppen.
Het is hier weer de gebruikelijke kerst-en nieuwjaarsdrukte. Dankzij goede personeelsplanning valt het gelukkig dit jaar wel mee hoe laat het iedere avond (nacht) wordt. Toch is het iedere keer weer een hele kluif... De eerste lichting kerstgasten zijn vandaag...
Twee kleine meisjes. Nog niet eens drie jaar oud. Ik weet niet of het zusjes zijn, ze lijken niet erg op elkaar. Ze gedragen zich als zusjes. Komen met hun gezichtjes af en toe dicht bij elkaar, maken kleine geluidjes. Zijn boos, als de ander precies dat lekkers voor haar neus weg eet. Slapen samen in één huisje. Er is maar één deurtje, en als een van de twee voor de deur zit, kan de ander niet naar buiten.
Als ik aan mijn bureau zit, hoor ik het achter me piepen. Knagen. Rennen. Mijn cavia's zijn een vrolijk stel. Af en toe denk ik, dat ze geen controle meer over haar achterlijf heeft, als ze zo enthousiast is, dat ze alleen nog maar piepend rondjes door de studeerkamer kan rennen. Springt met vier voetjes tegelijk omhoog. Ik kan urenlang toekijken hoe grote hoeveelheden sla verorberd wordt, hooi geknaagd wordt. Ben vertederd als een jonge moeder, als de oudste zich relaxed op haar zij ligt, haar kopje in het strooisel.
Zondag ontdekte ik grote knobbels onder haar kin. Maandag werd mijn kleine Zwelgje geopereerd. Zes grote etterige ballen werden verwijderd. Over spiegelgladde straten glibberde ik in de dagen daarna naar de dierenarts, de transportbox geisoleerd met aluminiumfolie, voor het kleintje een warme kruik. Je koelt snel af, als je klein en ziek bent. Nu is de dierenarts met vakantie en ben ik zelf aan de beurt. Ik was haar wonden met watjes en joodtinctuur. Smeer de wonden in met ontsmettende crème, laat haar antibiotica eten. Een paar keer per dag voer ik haar persoonlijk haar bosje peterselie. Zelf komt ze niet uit het huisje. Zit stil. Aan een snuffelend neusje herken ik, dat ze echt nog leeft. Tijdens de kerstdienst bid ik voor Zwelgje.
Tuurlijk, in Nederland valt op dit moment ook sneeuw, maar dat is echt lachwekkend in vergelijking met wat er hier valt. Pepijn blijft scheppen, alles is hier heel erg wit en het is hier kkkkoud..... Nachttemperatuur was vannacht min 18,...
Met excuses voor de geluidskwaliteit, ik moet nog eens iets uitvinden waarmee ik het geluid behoorlijk op kan nemen.Laat je niet afleiden door het verkrampt geconcentreerde pruilmondje.Dit is een erg moeilijk stuk, al zie je er dat misschien niet zo aan af. Het heeft een eenvoudige melodie, maar de begeleiding wordt steeds opgeschroefd qua ingewikkeldheid. En dan zitten er 2 loopjes in "waar je
“Onze jongens in Afghanistan zetten elke dag hun leven op het spel. Daarover praat niemand.” Adjudant Martin Grötsch (30) windt er vandaag in Bild geen doekjes om. Net als een tiental collega’s lucht hij zijn hart over hét politieke debat van de afgelopen dagen in Duitsland: de Kunduz-affaire. Die heeft al een minister, een staatssecretaris en een hoge militair de kop gekost en heeft de potentie nog veel meer politieke ravage aan te richten. Maar over de mannen en vrouwen die ‘t werk in Afghanistan opknappen, gaat ‘t nauwelijks.
De affaire in ‘t kort. Begin september vraagt een Duits kolonel in Kunduz om Amerikaanse luchtsteun. Taliban hebben twee tankwagens gestolen, die zitten vast in een droge greppel niet ver van de basis van de Duitsers. De tankwagens worden gebombardeerd, er vallen ten minste 142 doden, een onbekend aantal mensen raakt gewond. Dat houd je niet geheim. De eerste versie voor de media: er zijn géén burgers onder de doden, de luchtsteun werd gevraagd omdat de Duitsers bang waren dat de gestolen tankwagens gebruikt zouden worden voor aanslagen op hun basis. Heel veel versies later is duidelijk dat er wel degelijk burgerslachtoffers te betreuren zijn en dat het bombardement ook wel degelijk tot doel had mensen (Taliban) te doden. Vanwege die voortdurend achtergehouden informatie heeft het genoemde drietal gezagsdragers intussen het veld moeten ruimen.
Het ligt allemaal heel gevoelig in Duitsland. Gericht doden mogen de Duitse militairen niet in Afghanistan, alleen als er overduidelijk sprake is van zelfverdediging. Hebben ze dus het mandaat overtreden, gaan de Duitse militairen verder dan de politiek ze heeft toegestaan? En: wat wist Merkel? Een parlementaire onderzoekscommissie is vandaag aan het werk gegaan om het antwoord op die vragen te vinden. Merkel wordt in januari gehoord, net als de huidige minister van Defensie, Karl-Theodor zu Guttenberg.
Zou de commissie ook de militaren horen die Bild vandaag citeert? ”Sinds het bombardement op de twee tankwagens, zijn er geen aanslagen meer geweest op onze basis,” zegt adjudant Roman. Dat telt, daarvoor werd het Duitse kamp soms meerdere keren per week belaagd. Misschien hebben de militairen ook het antwoord op een andere vraag die politiek Berlijn bezighoudt, namelijk of je kunt stellen dat de Duitse militairen in Afghanistan betrokken zijn bij een oorlog. Wat zou uw antwoord zijn als 36 van je collega’s daar hun leven hebben verloren?
Ja lieve mensen, dan is het nu weer tijd voor iets serieus en pseudo-wetenschappelijks:
Je bent wel erg dom als je nu nog twijfelt aan het feit dat de mensen de aarde opwarmen. Het merendeel van de wetenschappers die zich ermee bezig houden, is immers van mening dat de mensen een belangrijke rol spelen. Toch?
Allereerst dit: in de wetenschap, en meer algemeen als het om het achterhalen van de
Het nadeel van kinderen is dat ze elke leeftijd maar een moment hebben.
Ik zie vaak kinderen op straat in de verte en dan denk ik, oh is dat niet mijn zoon? Maar dat kan dan helemaal niet, omdat mijn zoon al ouder en groter is dan dat kind dat ik daar zie. En dat is wel jammer.
John Demjanjuk staat in München terecht wegens medeplichtigheid aan de dood van 27.900 joden. Nu is er nog een dode bijgekomen, maar uit onverwachte hoek. De zaak die op 30 november begon gaat over het vernietigingskamp Sobibor in 1943. Maar het “nieuwe” slachtoffer is gevallen in 1947. Ook een jood, melden verschillende kranten vandaag.
“Demjanjuk staat terecht” is trouwens niet helemaal juist: op de eerste dag van het proces zat hij in een rolstoel, ’s middags en de hele tweede dag lag hij op een brancard (zie de foto) en op de derde dag kwam hij zijn gevangenisbed niet eens meer uit. Volgens de rechter had hij koorts en dreigde er een infectie. Inmiddels schijnt het alweer beter met hem te gaan, dus de kans is groot dat het proces volgende week weer verder gaat.
Maar nu komt er dus mogelijk een zaak bij: Demjanjuk zou in 1947 in de buurt van Ulm een man hebben doodgereden. Hij was in die tijd waarschijnlijk chauffeur voor het Amerikaanse leger, het was hem namelijk gelukt om daar een baantje te krijgen zonder dat iemand hem ergens van verdacht. In 1952 emigreerde hij naar de VS, pas in de jaren ‘70 werd hij verdacht van oorlogsmisdaden. Een regionale krant meldde al een paar weken geleden dat het geen ongeluk is geweest: Demjanjuk zou de man met opzet hebben aangereden, en het zou een jood zijn geweest.
De Zentrale Stelle der Landesjustizverwaltungen zur Aufklärung nationalsozialistischer Verbrechen zegt dat ze er niets vanaf weten, maar die gaan ook alleen over misdaden tijdens de oorlog. Vandaag bevestigde het Openbaar Ministerie dat het de zaak onderzoekt. Justitie zegt dat privé-onderzoek deze zaak aan het licht heeft gebracht, maar wil niet bevestigen dat het slachtoffer joods was. Het OM wil de nieuwe zaak zo snel mogelijk overdragen aan de rechtbank in München - die de lopende zaak-Demjanjuk al behandelt.
De vraag of het slachtoffer joods was is natuurlijk pikant: het zou het motief kunnen verklaren waarom Demjanjuk hem wilde doden. In de aanklacht van het OM München in de Sobibor-zaak staat ook dat hij niet alleen meewerkte omdat hij daartoe het bevel kreeg, maar ook omdat hij joden haatte. De grote vraag is vooral: wie heeft dit al die tijd geweten, erover gezwegen en is er nu mee naar justitie gegaan?
Ik heb griep en ik ben heel zielig. Dit is de derde dag. Ik blijf vandaag thuis. Gisteren had ik wel 37,9 graden koorts! En mijn ogen doen pijn als ik opzij kijk. Ik zweet als een otter 's nachts, dat is echt niet normaal meer. Verder gaat het wel goed. Ik kan nog tv kijken en achter de pc zitten. Ik ga nog een beetje piano oefenen. Als het meezit en ik ben tevreden, dan zadel ik jullie van de
