Vlak na middernacht kwamen de eerste korte tekstberichten van vrienden uit Nederland: gefeliciteerd, we komen eraan, kunnen we logeren? Dat ging natuurlijk over de volgende editie van het Songfestival, want het winnende land mag de volgende editie organiseren. Dat wordt groot feest: veel Duitsers zijn - anders dan de meeste Nederlanders - nog steeds erg betrokken bij het Songfestival. De inzending is een kwestie van nationaal belang, dus het organiseren van de finale op Duitse bodem wordt dat helemaal. Maar ik kan mijn Nederlandse vrienden niet beloven dat een logeeradres in Berlijn veel nut zal hebben.
Want na de strijd om de eerste plaats in Oslo, is meteen het gevecht losgebarsten over de stad waar de finale volgend jaar plaats zal vinden. Hamburg, Berlijn, Hannover en Keulen hebben zich vandaag al in de strijd geworpen. Voor elke stad zijn wel argumenten, maar of het overal even leuk wordt?
Hamburg zou het verdiend hebben. Het Songfestival wordt in Duitsland sinds jaar en dag uitgezonden door de ARD, het eerste publieke net, en die ARD verdeelt bijna alle taken over de regionale omroepen. Voor het Songfestival is de NDR verantwoordelijk, de Norddeutsche Rundfunk. Die zorgt ook voor de selectie van de inzending, en organiseert op de Reeperbahn in Hamburg een public viewing met feest voor en na de uitzending - gisteren waren er weer tienduizenden mensen. Burgemeester Ole von Beust vindt: “De finale hoort in Hamburg.”
Hannover heeft ook een goede reden: Lena komt er vandaan. De 19-jarige winnares is er geboren en woont er nog steeds, ook daar stond het plein voor het raadhuis gisteren vol fans en werd ze vandaag enthousiast gehuldigd. Niet alleen de burgemeester, ook de premier van de deelstaat Christian Wulff heeft zich in de strijd geworpen om het feest naar Hannover te halen. Wulff mocht Lena vandaag aan de vliegtuigtrap ontvangen met twee zoenen en een bos bloemen. Maar afgezien van de sprankelde Lena heeft Hannover vooral een reputatie op te houden als lelijk en slaapverwekkend (”Nichts ist doofer als Hannover”).
Berlijn heeft altijd een reden, want het is de hoofdstad en volgens burgemeester Klaus Wowereit zou het evenement goed passen bij “het creatieve potentieel” van de stad. En natuurlijk bij het imago van zowel de stad als de burgervader van respectievelijk de nationale feesttent en feestbeest. Maar het zou ook zomaar Keulen kunnen worden, de stad waar de productiemaatschappij van Stefan Raab is gevestigd. Hij is de grote aanjager achter de voorselectie en heeft zich als een ware personal trainer over Lena ontfermd op weg naar de hoofdprijs. Mede daarom is de persconferentie van Lena morgen in de domstad aan de Rijn, en ook de grootste sporthal van Duitsland heeft zich al gretig gemeld als mogelijke locatie.
Groepen die hun stad steunen als kandidaat hebben op Facebook al honderden leden. Hannover staat na minder dan een etmaal al op 983 leden, Berlijn op 1294.
Vanuit München is het opmerkelijk rustig tot nu toe, hoewel de derde stad van Duitsland de finale al eens heeft georganiseerd. Dat was in 1983, nadat Duitsland voor de eerste en tot gisteren ook enige keer het Songfestival had gewonnen met een beetje vrede. Maar toen mocht de Beierse Omroep kiezen en die bleef graag dicht bij huis. Nu hebben de Noord-Duitsers het voor het zeggen, en die hebben vooral goede ervaringen met het enthousiaste publiek in Hamburg. Zoveel uithoudingsvermogen - al die jaren zonder Duitse winnaar toch blijven jubelen tot je een keer wint - dat mag beloond worden.
Een scenario dat zo in een Tatort past. Een vrouw van een bankier wordt ontvoerd, haar man moet van de ontvoerders losgeld neerleggen ergens langs de Autobahn. Ze hebben die plek, niet ver van de woning van de bankiersfamilie, gemarkeerd met een Duitse vlag. Geen politie uiteraard. De man doet wat hem is opgedragen. Maar: het losgeld wordt nooit opgehaald. Sindsdien is niets meer van de ontvoerde vrouw vernomen. Gisteren deden haar man, zoon en dochter een dramatische oproep op de Duitse televisie, ook te zien op YouTube:
Want dit is geen Tatort, dit is echt. De ontvoerde vrouw heet Maria Bögerl, haar man is directeur van een bank. De familie woont in Heidenheim, in de deelstaat Baden-Württemberg. Vorige week woensdag werd Maria vanuit haar woning ontvoerd. Haar man ontving het telefoontje met de losgeld-eis en sprak toen ook kort met zijn ontvoerde vrouw. Ze vertelde dat ze met de dood werd bedreigd.
Om half vier ’s middags reed bankier Thomas Bögerl naar de afgesproken plek om het losgeld (300.000 euro, suggereert de Duitse pers, verpakt in een vuilniszak) neer te leggen. Daarna is er iets misgegaan. Tegen de wil van de ontvoerders heeft Bögerl de politie ingeschakeld. Verdekt opgesteld houden ze Bögerl in de gaten. Hebben de ontvoerders dat gezien? Feit is dat het losgeld niet wordt opgepikt. De volgende ochtend wordt de vuilniszak opgemerkt en opgeruimd door medewerkers van de Autobahnmeisterei, een dienst verantwoordelijk voor het onderhoud van de Duitse snelwegen. Politieagenten in burger leggen het losgeld daarna weer terug, melden Duitse kranten vandaag. De politie ontkent ‘t.
De kans dat Maria Bögerl nog leeft, wordt kleiner en kleiner. Zelfs als de ontvoerders haar niet hebben vermoord, haar ergens hebben achtergelaten - hoe overleef je ruim een week zonder eten en drinken? Het is hopen op een wonder.