We liggen in een slaapbus. Een bus met stapelbedden. Al schuddend heeft vriend Casper mijn beenwond verbonden en nu proberen we te slapen. Dat lukt af en toe aan kwartiertje of een half uurtje. Tussendoor kijk ik naar buiten. Het is pikdonker, maar de nacht wordt opgelicht door restaurantjes en winkeltjes. In Vietnam kan je de hele nacht door eten en wc-papier kopen. Wanneer slapen de Vietnamezen?
’s Ochtends vroeg komen we aan in Nha Trang. Het is druk langs het strand. Mensen wandelen, rennen, doen Tai Chi oefeningen en badmintonnen op op de stoep geschilderde velden. Het is 6 Read the rest of this entry »
Struisvogel
Het door de communisten tot goud verheven beton slaat ons in Vietnam niet om de oren. Af en toe staat ergens een groot bord met een socialistische leus. Er lopen nog wat schoolkinderen rond met een blauw sjaaltje om hun nek (waarop vriend Caspar altijd verrukt uitroept: net als ik vroeger!), maar veel meer communisme lijkt er niet te vinden. En in Vietnam is ongeveer alles altijd te koop, dus het kapitalisme lijkt gemeengoed.
Tot je in een museum komt. We zijn in Saigon, dat sinds het einde van de Amerikaanse oorlog officieel Ho Chi Minh Stad heet, Read the rest of this entry »
