Vandaag is het weer tijd voor een danscursus. In Berlijn is de zomer er al bijna, het was gisteren zo mooi weer, dat je in je bikini met een cocktail op een stadstrand kon zitten. Ik haal nog even herinneringen op aan de Dominicaanse Republiek, waar ik deze dans voor het eerst leerde kennen. Daar waar de bachata haar roots heeft, wordt de dansmuziek gedraaid in café's waar je ook met de serveersters mag dansen. Of zelf met ze naar bed mag. Het was jarenlang muziek voor het vulgaire voetvolk, werd op de radio niet gedraaid. Bachata voor de losers, salsa en merengue voor de hogere standen met wat meer geld. Maar zeg nou zelf, bachata is toch wel een stuk erotischer dan salsa!
Volgens onze gegevens bevindt u zich nicht in Nederland. Nee. Want als ik me op dit moment in Nederland zou bevinden, zou ik die 5000-meter ritten ook niet op mijn laptop gaan bekijken, maar gewoon in HD op mijn flatscreen, weet je. U heeft daarom geen toegang tot de door u opgevraagde beelden. Internet is echt een vrij goed. Een globaal systeem. Zo maakt het echt niet meer uit waar je bent, je kan door het internet altijd op de hoogte blijven. Ook een leuk nieuw snufje, het per live stream bekijken van films en sportwedstrijden. Gewoon de FIFA online, of de olympische spelen. Echt geweldig. De NOS mag deze uitsluitend binnen Nederland tonen. Ja da's onzettend pech voor de NOS zeg. En ik kijk gewoon gezellig ARD. Biathlon voor vrouwen. En de beste ritten worden op dit moment uitgezonden. Maar niet in Duitsland. Op teletekst kijk ik naar een zichzelf verversend beeld en hoop, dat zometeen de Nederlandse namen bovenaan zullen staan. Waarom heb ik eigenlijk een kabelabonnement met de expat-zender BVN, als die niet eens de schaatswedstrijden van de Olympische Spelen uitzendt?
Twee kleine meisjes. Nog niet eens drie jaar oud. Ik weet niet of het zusjes zijn, ze lijken niet erg op elkaar. Ze gedragen zich als zusjes. Komen met hun gezichtjes af en toe dicht bij elkaar, maken kleine geluidjes. Zijn boos, als de ander precies dat lekkers voor haar neus weg eet. Slapen samen in één huisje. Er is maar één deurtje, en als een van de twee voor de deur zit, kan de ander niet naar buiten.
Als ik aan mijn bureau zit, hoor ik het achter me piepen. Knagen. Rennen. Mijn cavia's zijn een vrolijk stel. Af en toe denk ik, dat ze geen controle meer over haar achterlijf heeft, als ze zo enthousiast is, dat ze alleen nog maar piepend rondjes door de studeerkamer kan rennen. Springt met vier voetjes tegelijk omhoog. Ik kan urenlang toekijken hoe grote hoeveelheden sla verorberd wordt, hooi geknaagd wordt. Ben vertederd als een jonge moeder, als de oudste zich relaxed op haar zij ligt, haar kopje in het strooisel.
Zondag ontdekte ik grote knobbels onder haar kin. Maandag werd mijn kleine Zwelgje geopereerd. Zes grote etterige ballen werden verwijderd. Over spiegelgladde straten glibberde ik in de dagen daarna naar de dierenarts, de transportbox geisoleerd met aluminiumfolie, voor het kleintje een warme kruik. Je koelt snel af, als je klein en ziek bent. Nu is de dierenarts met vakantie en ben ik zelf aan de beurt. Ik was haar wonden met watjes en joodtinctuur. Smeer de wonden in met ontsmettende crème, laat haar antibiotica eten. Een paar keer per dag voer ik haar persoonlijk haar bosje peterselie. Zelf komt ze niet uit het huisje. Zit stil. Aan een snuffelend neusje herken ik, dat ze echt nog leeft. Tijdens de kerstdienst bid ik voor Zwelgje.
Schalten wir live zum Kaffeeladen Balzac in dem immer lebendigen Viertel Prenzlauer Berg:
Ich, mit unschuldigem Blick: "Können Sie mir sagen, ob das normal ist, dass die Milch in meinem Capuccino so flockig ist?"
Verkaufer mit blauen Augen: "Ja, dass liegt an der Zubereitung und passiert uns letzter Zeit immer öfter."
Da wir uns so einig sind, wir aus dem Osten und ihr aus dem Westen, feiern wir heute den nationalen Tag der deutschen Einheit. Ist schließlich auch schon wieder 19 Jahre her, die deutsche Einheit ist mittlerweile erwachsen geworden, hat eine eigene Persönlichkeit bekommen, war ein Versuch wert und ist jetzt da. Ach, lass uns doch aufhören zu sagen, dass das Leben toller war, als wir noch mit Murmeln auf dem Schulplatz saßen (wir gaben immer den Schwächsten unsere Murmeln ab, natürlich), als die Mauer noch da war (ganz friedlich, und die Kinder durften im Sand auf dem Streifen spielen, das war erst recht toll) und wir noch den Mark hatten. Denn der war erst recht viel Wert, die Holländer mussten immer 20% dazulegen, um sich die deutschen Produkte leisten zu können. So ein tolles großes Land, dass zu groß ist um regiert zu werden und einheitliche Schulbücher zu haben. Wir lassen das zentrale Abitur mal ganz unbesprochen, oder?
Zum Glück feiern wir ja heute nicht, dass Deutschland so ein tolles Land ist. Obwohl vielleicht das auch ein bisschen Nationalstolz in die deutschen Köpfe kreieren würde, der es bis jetzt noch viel zu wenig gibt. Wir feiern, dass es ein Deutschland gibt. Oder, dass es nur ein Deutschland gibt, und nicht zwei. Oder dass die Läden heute zu sind und alle am Ostbahnhof einkaufen müssen, da die da nicht wissen, dass es so was wie freie Tage gibt. In anderen Ländern sind Nationalfeiertagen historisch anders besetzt. Frankreich, die Niederlande, Italien oder Turkmenistan feiern, dass sie die Deutschen losgeworden sind. Die Niederlande feiern zudem noch, dass ihre Königin Geburtstag hat. Das wäre vielleicht ein besserer Anlass für Deutschland. Ich schlage einfach mal vor, wir feiern genauso wie die Niederländer den Geburtstag unseres Bundespräsidenten. Und das der Horst mitten im Winter geboren ist, muss da auch kein Problem sein. Auch die Beatrix hat ja ihren Geburtstag nicht im April. Wir feiern den Horst, wenn es warm ist und die Sangría aufwärmt.
Omdat er in Duitsland echt nooit wat op tv is, kijk ik regelmatig naar onze heerlijk Nederlands-Vlaamse expatzender BVN. Het Vlaamse en het Nederlandse journaal, niks nasynchroniseren waar die Duitsers zo dol op zijn, de wereld draait door. Ik lach om de Nederlandse knulligheid en de samenvatting van uit de context geknipte stukjes televisie, die mij doen huilen van het lachen. Balkenende die nog even met zijn vuistje op zijn lessenaar slaat als hij de kamer toespreekt. "Zeg hallo. Hal-ló. Ik ben hier wel ff jullie premier hè, die hier staat te praten" (en niet een of andere houterige Zeeuwse boer, neenee). Mijn vriendin moet ik gerust stellen, dat die Matthijs van Nieuwkerk wel heul snel praat en dat niemand van d'r verwacht dat ze dat kan bijhouden. Wist trouwens niet dat die man al weer bijna vijftig is. Zou het echt zo zijn, dat als je ouder wordt, je ook de mensen om je heen als minder oud gaat inschatten? Matthijs had mijn vader kunnen zijn zeg. Mijn gedachten gaan nu ineens wel heel erg snel.
Iets met een wat lager tempo mag af en toe ook, dan kijk ik 'Boer Zoekt Vrouw'. Niet vanwege die Nederlandse boeren uiteraard, die trouwens wel even een graadje knapper zijn dan de boeren in de Duitse variant. Een Bauer Sucht Mann kunnen ze zich in het buurland nog niet echt voorstellen. Zo'n titel moet je zelfs eerst gaan uitleggen (Huh? Sucht Mann? Aber...) Nee, ook niet vanwege die idyllische Nederlandse landschapjes, die door het beeld komen rollen. Een weiland is een weiland. En zwartwitte koeien hebben we in Duitsland ook. Nope. Vanwege Yvon. De vrouw die iedere boer of boerin wel zou willen vinden.
Ik moet eerst nog een beetje bijkomen. Nee, dat wordt niks met dat homohuwelijk in Duitsland in de komende vier jaar, de atoomcentrales blijven nog wel een tijdje en het minimumloon kunnen we in dit buurland wel helemaal vergeten. Kunnen we nog langer, zoals de werknemersvereniging dat zo mooi kon zeggen, "jaloers naar Nederland kijken, waar het allemaal zo goed geregeld is". Tja, ik verdien momenteel nog geen vier euro per uur, maar dat hoeft onze Angie geen zorgen te baren. Angie heeft met haar nieuwe homovriendje Westerwelle heel andere plannen met dat grote logge Duitsland. Nog meer slecht betaalde banen creeren, zodat het weer vooruit gaat en we die kredietkrisis achter ons kunnen laten. En Angie mag nog even in haar Duitse torentje blijven zitten. Ze heeft daar overigens een heel mooi uitzicht, zegt ze zelf. Ik ben een beetje bang voor de politiek die nu gaat komen. Deze zwartgele regering van christendemokraten en liberalen werd door het Duitse volk om een paar duidelijke redenen gekozen, die stuk voor stuk niet overtuigen. Omdat de sociaaldemokraten afgedaan hebben, doordat ze een pensioen vanaf een leeftijd van 67 hebben ingevoerd. Al zorgen in dat kleine kinderkoppie, meneer Bos? Omdat mensen denken, dat de CDU beter in staat is, Duitland uit de krisis te trekken, dan de SPD. Omdat Angie kanzlerin moet blijven. Overigens denkt een groot percentage van de Duitsers, dat Angie de sociaaldemokraten vertegenwoordigt. Da's even naar wakker worden, hè?
Je mag eigenlijk helemaal niet klagen, als je nog steeds op tijd op je werk aankomt. En eigenlijk is het thema ook helemaal niet hot meer. Maar het moet gewoon maar eens gezegd worden, dat Berlijn echt armoedig geworden is. De stad is er slecht aan toe. Iedere morgen mag ik met de metro naar mijn werk en word met honderden andere Berlijners in wagons geduwd, die eerder aan veetransporten dan aan openbaar vervoer doen denken. Ik krijg er herinneringen aan Japan van, waar kleine onderbetaalde mannetjes zonder spierballen en met een loon van 100 yen per uur mensen in de metro duwen voordat het signaal klinkt en de deuren dicht gaan. Wat dan ook weer een veilig idee is, een medereiziger van mij zat vorige week tussen station Ostkreuz en Treptower Park met zijn hand tussen de schuifdeur en kreunde dat het een lieve lust was. Op station Treptower Park stapte hij uit, waarschijnlijk een trauma rijker. Koopt morgen een scooter, of zoiets.
Vanmorgen merkte ik voor het eerst hoe mensen in de metro's langzaam agressief worden, zich met geweld door de schuifdeuren naar binnen werpen, om daar vast te stellen dat er eigenlijk geen plek meer was. "Kan er misschien iemand verder die wagon in lopen? Ik wil er ook nog in!", riep een jonge vrouw met een stramme blik op het gezicht, niet specifiek aan iemand in het bijzonder gericht. Genoeg stemmen gaven antwoord, en die antwoorden klonken niet lief. In mijn rug prikte een cover van iemand die nog per se een boek wilde lezen. Te dicht aan mijn oor de koptelefoon van een jongen. Ik kon de muziek meeneurien. Over mijn hoofd, ik ben niet de grootste, strekte iemand zijn arm uit om zich nog aan iets te kunnen vasthouden. Okselfris. Ik ben niet zo'n held als het om dagelijks ongewild ongelimiteerd lichaamscontact gaat. Laten we hopen dat de Lotto gauw een autootje voor mijn deur parkeert of dat aanbod voor een baan meer in de buurt komt. Dan ga ik weer lekker fietsen.
